ZWO Den Helder

ZWO staat voor Zending Werelddiaconaat en Ontwikkelingssamenwerking.

De taken zijn
- Het zich als commissie bezinnen op zending, werelddiakonaat en Ontwikkelingssamenwerking.
- De gemeente betrekken bij de ZWO door middel van voorlichting en stimulering.
- Geld inzamelen voor het ZWO werk.

Samenstelling ZWO commissie

De commissie heeft op dit moment 2 leden:
Riet Schelhaas (ZWO-diaken)
Marjolein Klootwijk, (ZWO-diaken Vredeskerk)





Beleg in OIKOCREDIT
1 U krijgt een eerlijk financieel rendement van 1,55%
2 U krijgt een prachtig sociaal rendement
3 U kunt uw geld kosteloos opnemen
4 U doet al mee vanaf 10 euro per maand of 200 euro eenmalig
5 Nooit heeft een belegger iets van van z’n inleg verloren
Ilja en Marleen Anthonissen
Onderwijsadviseur en pastoraal werker, uitgezonden naar Israël door 

    We merken dat we daar als buitenstaanders (die we toch altijd blijven) vanuit ons eigen theologische, politieke of sociale referentiekader gemakkelijk zwart-wit op kunnen reageren. Gelukkig kennen we inmiddels zoveel mensen, dat we geleerd hebben ons iets bescheidener op te stellen. Zij laten ons zien hoeveel pijn er is. En hoe diep die zit, aan beide kanten. We zijn blij dat we van Kerk in Actie de tijd krijgen om naar lokale mensen te luisteren en hun verhalen door te geven.

   De Nederlandse herdenking van Jom Ha-sjoa in Herzliya had dit jaar als thema. De bitterzoete smaak van vrijheid. Joden die de oorlog overleefden, werden weliswaar fysiek bevrijd, maar waren daarmee nog niet vrij; men keek op ze neer of wist zich geen raad met ze. Vaak kregen ze hun bezittingen niet terug of moesten daar slepende rechtszaken voor voeren. Bij het ophalen van hun ondergedoken kinderen werden ze niet herkend en kregen soms zelfs te horen: ‘Die blijven bij ons’. Veel volwassenen waren sowieso hun familie en vrienden kwijt, kinderen hoorden dat de rest van het gezin was omgekomen en moesten in hun eentje een toekomst gaan opbouwen.

   De noodzaak van een eigen thuis in Palestina, op dat moment nog Brits mandaatgebied, werd voor veel Joden acuut. Een oude dame vertelde ons na afloop van de bijeenkomst, dat ze eigenlijk blijer was geweest met de stichting van de staat Israël dan met het einde van de Tweede Wereldoorlog.

                                                       Hoezo vrij?

   De Israëlische onafhankelijkheid kwam – heel kort gezegd – tot stand na jaren van spanningen tussen Joden, Arabieren en Britten, en de burgeroorlog die volgde op de presentatie van het VN-verdelingsplan voor Palestina. Dit plan werd door de Joden aanvaard, maar verworpen door de Arabieren, die het onacceptabel vonden dat ze ruim de helft van het gebied waar ze vaak al eeuwen woonden kwijt zouden raken.

   Overigens zijn ook niet alle Joodse Israëli’s gelukkig met de manier waarop hun staat tot stand is gekomen. En dan hebben we het niet alleen over de (slinkende groep) linkse Israëli’s die inzien ten koste van hoeveel leed aan de Arabische kant dit gegaan is, maar ook over ultra-orthodoxe joden die vinden dat deze staat mensenwerk is en niet het resultaat van Gods eigen handelen.

        Hoezo niet (be)vrij(d)?

   Juist van de week zijn we in Bethlehem op bezoek geweest bij Clemence, onze Arabische taallerares en een schat van een vrouw. Omdat we een paar Nederlandse bezoekers bij ons hadden, vroegen we of ze haar levensverhaal nog eens wilde vertellen:

‘Ik ben geboren in Jaffa, tegenwoordig een wijk in Tel Aviv. Toen ik vijf jaar oud was, stonden er op een dag gewapende soldaten voor de deur, die onder dreiging van hun geweren ons gezin dwongen het huis te verlaten. Mijn moeder dacht nog terug te komen, dus pakte ze alleen wat kleren voor mij en mijn vier broertjes en zusjes in. Haar gouden armband, gekregen om te gebruiken in tijden van nood, liet ze in de haast in de kast liggen. Mijn vader kon niets meenemen uit zijn goedlopende winkel. We werden met vele andere Arabische families naar Amman in Jordanië gestuurd, waar we in een tentenkamp van de UNRWA moesten zien te overleven. De situatie was slecht, de mensen arm als ratten. Mijn vader kon een baantje krijgen als boekhouder en mijn moeder werd, met zelf alleen middelbare school, juf in het tentenschooltje. Zo konden ze geld sparen om een huis in Amman te huren. Zelf werd ik als meisje van zeven naar de diaconessen van de Lutherse kostschool in Beit Jala gestuurd waar ik de basisschool doorliep. Terug in Amman deed ik de middelbare school en kon ik lerares worden op een school van de Southern Baptists in het noorden van Jordanië, waar ik zelf veel heb bijgeleerd over het geloof. Daarna kreeg ik een baan op een school in Beit Sahour, een buurdorp van Bethlehem waar ik 36 jaar gewerkt heb. Ik trouwde en leefde jarenlang in relatieve rust aan de rand van Bethlehem met mijn man en kinderen. Tot die dag in 2002, toen er eerst borden bij ons huis kwamen te staan en daarna de tien meter hoge Muur die het huis van onze olijfgaard scheidde. Ik heb staan huilen toen ik voor het eerst een fles olijfolie moest kopen; voor die tijd verkocht ik altijd olie van onze eigen oogst. Ook het militaire vertoon en het geweld doen me pijn. Op zo’n manier moeten leven in Gods land en de stad waar Jezus is geboren, kan toch niet de bedoeling zijn? Toch ben ik niet bitter. Het geloof houdt me staande. Jezus is vol liefde, en als we in Hem geloven, hoe kunnen we dan haten? Er kan geen haat en liefde uit hetzelfde hart komen. Ik heb de Joden lief en bid elke vrijdag met andere vrouwen bij de Muur achter mijn huis voor het afbreken van de muren van haat in de harten van mensen, daar en hier. En dat de Muur in afgebroken toestand een teken van vrede tussen Israël en de Palestijnse gebieden mag worden.’

   Het vraagt namelijk van mensen om ook in hun eigen hart te kijken of daar misschien dingen scheef zitten. En wie doet dit nou graag? Hoe moeilijk is het voor onszelf al om aan een ander toe te geven dat we een fout gemaakt hebben of hem/haar pijn gedaan? Daarom vonden we het bijzonder dat één van de overlevenden in zijn toespraak zei: ‘Blijf niet hangen in je eigen leed en herinnering. Leer ervan en doe daarna iets met het leed van anderen, dichtbij en veraf.’ Om het met de woorden van de Joodse dichteres Zelda Mishkovsky te zeggen: ‘ieder mens heeft een naam’. We knopen het nog eens in onze oren.

Deze versie is ingekort,

Riet Schelhaas
naar top pagina
U belegt toch ook in Oikocredit?

Oikocredit biedt noodhulp in Ecuador na verwoestende aardbeving

   Op 16 april 2016 vond een aardbeving plaats voor de kust van Ecuador, met als gevolg 661 doden en bijna 28.000 gewonden. Het merendeel van onze partners en onze lokale Oikocredit-medewerkers zijn gelukkig ongedeerd gebleven.

In het kustgebied zijn twee van onze partners echter zwaar getroffen. De producten van cacaocoöperaties Fortaleza del Valle en FONMSOEAM en hun magazijnen zijn zwaar beschadigd. Veel van de boeren hebben schade aan hun huizen.

Hulpfondsen
   Het Oikocredit-team in Ecuador is de afgelopen maand bezig geweest met het inventariseren van de schade voor onze partners en hun eindklanten. Voor de twee zwaarst getroffen partners is een bijdrage uit het noodhulpfonds van Oikocredit beschikbaar gesteld. Beiden kregen deze week een bedrag van 5.000 euro om hen te helpen de schade te herstellen en hun activiteiten weer zo snel mogelijk te kunnen hervatten. FONMSOEAM zal met het geld 10 boeren helpen die hun huizen hebben verloren in de aardbeving. Fortaleza del Valle gebruikt het fonds om het verwoeste ontmoetingscentrum (zie foto) weer op te bouwen.
 
Ook veel klanten van Oikocredits microfinancieringspartners in het kustgebied zijn getroffen door de aardbeving. Dat heeft gevolgen voor hun leningen. Voor leningen van geraakte klanten worden nieuwe afspraken over terugbetalen gemaakt, waarbij de ondernemers in veel gevallen drie maanden geen betalingsverplichting hebben. Lorena Torres, Oikocredits landelijke manager voor Ecuador: "Onze prioriteit is nu om onze partners, die getroffen zijn door de aardbeving, te ondersteunen met financiering onder flexibele voorwaarden zodat zij hun kernactiviteiten kunnen voortzetten en ook hun microfinancieringsklanten kunnen ondersteunen."
naar top pagina top pagina
De glimlach van een kind


   Heel eenvoudig. Max Verstappen nr. 1 in Spanje, wie van de 3, een man met een 6-pack, dan nog even de 7 wereldwonderen, met na de komma 5 zintuigen en een 4-span brengt het totaalbedrag naar de finish.

Alle spaarders en dat zijn er niet eens veel, heel erg bedankt! Nu sparen we stadsbreed tot augustus ook weer voor Haïti en hopen zo een mooi bedrag voor ‘Bon Repos’ bijeen te brengen. Ik hoop dat iedereen van harte meedoet, want als er een project is waarbij je zeker weet dat het geld heel goed gebruikt wordt, dan is het dit wel.

Wij rijke westerlingen kunnen ervoor zorgen dat ook de kinderen van ‘Bon Repos’ naar school kunnen, medische verzorging, goede maaltijden krijgen en vooral liefde van Johan en Wilcie en alle medewerkers. Dat zorgt voor de glimlach op de gezichten van de kinderen. Zij kunnen niet zonder onze hulp en wij kunnen die, min of meer, vanaf een zonnig strand, of van uit een hangmat bieden. Dus sparen!



Je weet nooit wie er meekijkt!

Roel Schelhaas
naar top pagina top pagina
TERUGBLIK COLLECTE WERELDDIACONAAT OKTOBER 2015
In de collecte voor het werelddiaconaat op 18 oktober 2015 stond partnerorganisatie Sartawi in Bolivia Centraal. Sartawi ondersteunt de kleine, arme boeren op de kurkdroge hoogvlakten. Dankzij uw bijdrage aan de Kerk in Actie-collecte kan Sartawi 50 gemeenschappen ondersteunen om de opbrengsten van landbouw en veeteelt met 40% te verhogen. Die verhoging werd onder andere bereikt door verbeterde irrigatiesystemen,verbetering van de veestapel en aanleg van wegen.
In 2 jaar tijd zijn er 936 boomgaarden aangelegd, dankzij de inzet van de boerenfamilies. scholing; technische ondersteuning en een adequate manier van omgaan met water en qrond.

'Wij hebben de oogst nu meer eigen hand'
Alicia Ouispe Huanca vertelt: "Dankzij de irriqatiesvstemen die we hebben aangelegd samen met Sartawi, produceren we in mijn gemeenschap sla, ui, wortel, bieten, selderij en aardappelen en kunnen we twee maal per jaar oogsten. We planten in februari uien en kunnen ze oogsten in juni, daarna planten we in september aardappelen, Als vrouwen hebben we nu een beetje meer geld, het lijkt op salaris. Daarmee kunnen we olie, suiker, rijst en zelfs schoolbenodigdheden voor onze kinderen kopen, We produceren allerlei groenten die we verkopen aan het bedrijf Green Valley in onze gemeenschap, Wij bepalen zelf de prijs, omdat we weten wat de productiekosten zijn. Via dit bedrijf bereiken onze producten de supermarkten van La Paz en Santa Cruz." .


Namens Alicia en alle andere boerenfamilies, heel hartelijk dank voor uw bijdrage.
Helpt u ons mee het positieve geluid van microkrediet te verspreiden?
Geeft u dan de cadeaubon van 40 euro door.
Samen met u kijken we graag terug op een betekenisvol jaar. Oikocredit vierde haar jubileum en investeert al 40 jaar in mensen. Inmiddels bieden we 37 miljoen ondernemende mensen toegang tot microkrediet. Een aantal om bij stil te staan.

Traditioneel nodigen we u rond de kerst uit om extra te beleggen in het Oikocredit Nederland Fonds. Dit kan heel eenvoudig via www.oikocredit.nl/beleggen. Dit jaar nodigen we u uit om ons ook op alternatieve wijze te steunen. Om de komende 40 jaar net zo succesvol te zijn, is het namelijk nodig dat we ook nieuwe, jongere beleggers overtuigen van de kracht van beleggen in microkrediet.

Ter gelegenheid van ons 40-jarig jubileum hebben we aan spaarders bij de vorige OikoVisie een cadeaubon van 40 euro toegestuurd. De actie heeft veel enthousiaste reacties en nieuwe beleggers opgeleverd. Daar zijn we enorm blij mee! Ook nu nog krijgen we regelmatig telefoontjes van onze achterban of zij nog een cadeaubon kunnen doorgeven. Speciaal vanwege kerst hebben we deze actie verlengd.
Deze cadeaubon kunt u heel eenvoudig downloaden van onze website: www.oikocredit.nl/cadeaubon.
Ook kunt u ons bellen via 030 234 10 69.
Wij sturen u de bonnen graag toe.

Van harte aanbevolen door uw diaconie.
naar top pagina top pagina
Jong geleerd is oud gedaan
 "Ik geef de kinderen door wat ik zelf geleerd heb"
Amilcar Danie (29) was drie maanden oud toen ze bij Hart voor Haïti terechtkwam. Amilcars ouders hadden het zeer slecht en konden niet voor haar zorgen. Haar situatie leek uitzichtloos. Gelukkig kreeg ze een plekje op het kinderdorp. Daar groeide zij op en kon ze zich ontwikkelen, dankzij de goede zorg en het onderwijs op Bon Repos. Tegenwoordig heeft Amilcar een baan op het dorp: ze werkt in de kinderopvang en bij de bakkerij.

Hoe was het voor je om op te groeien op Bon Repos?
"Ik kwam als baby op Bon Repos, dus ik hoefde daar niet aan te wennen. Ook toen ik opgroeide, voelde ik me zeer tevreden op het dorp. Het is hier zo goed! Johan en zijn vrouw hadden mij opgevangen en zorgden goed voor mij. Er was voldoende te eten, een fijne sfeer en ook comfort. En veel vrienden op het dorp. Ik heb er tot mijn 18e gewoond. Dan ben je voor de wet volwassen."
Wat doe je nu voor werk?
"Ik heb nu een baan op het kinderdorp. Ik ben een gediplomeerde onderwijzer op de kleuterschool op Bon Repos. Ik ben verantwoordelijk voor een klas met kinderen in de leeftijd van 3 tot 4 jaar. Dit doe ik nu vijf jaar. Het is een geweldige baan en ik ben er zeer dankbaar voor. Sinds drie maanden werk ik ook als assistent manager in de bakkerij. Ik coördineer het werk en zorg dat het brood wordt gebakken en verdeeld. Ik ben erg blij met mijn baan. Werk vinden is erg moeilijk op Haïti."

Wat wil je tegen de mensen in Nederland zeggen die Bon Repos steunen?
"Ik wil iedereen hartelijk bedanken die het dorp financieel ondersteunt. Uw steun betekent veel voor het dorp en voor de kinderen in het bijzonder. Het stelt hen in staat om naar school te gaan, zich te ontwikkelen en een vak te leren. Ik groeide hier op en kreeg er een baan en daarmee een goede toekomst. Ook leerde ik Jezus kennen op Bon Repos.
Zonder uw steun had ik niet zo'n goede toekomst gehad. Hartelijk dank daarvoor!"
Op de foto rechts Johan Smoorenburg, oprichter van Stichting Hart voor Haïti met zijn huidige vrouw Wilcie.

Uit de nieuwsbrief.